Είστε εδώ

Άρθρα

Ὀ φαιὸς καὶ ὁ ἐρυθρὸς φασισμὸς μπορεῖ νὰ ἡττήθηκαν, ἀλλὰ χυδαῖοι ὑπάρχουν πάντα!

Τέτοιες τακτικὲς ὁλοκληρωτικῶν καθεστώτων χρησιμοποιοῦν καὶ διάφοροι φανατικοὶ ἢ καὶ ἁπλῶς προβληματικοὶ τοῦ περιγύρου μας. Δυστυχῶς, πολλοὶ παίρνουν μόνοι τους τὴν πρωτοβουλία καὶ δροῦν παρομοίως γιὰ νὰ αἰσθανθοῦν σπουδαῖοι.

https://www.youtube.com/watch?v=_PARDb11CKo

http://ermionh.blogspot.co.uk/2014/11/blog-post_15.html

http://ermionh.blogspot.co.uk/2014/11/zersetzung.html

Ο αετός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας

Ας τα βάλουμε όλα σε μια χρονολογική σειρά. Αρχικά, ο δικέφαλος αετός εμφανίζεται στα εμβλήματα του αρχαίου μεγάλου βασιλείου των Χετταίων, που καταλάμβανε ένα μεγάλο μέρος της σύγχρονης ασιατικής Τουρκίας μεταξύ του 17ου και του 12ου αιώνα π.Χ. Η ιστορία και ο εξευγενισμός του πανάρχαιου συμβόλου συνεχίζεται στους πρώτους μετά Χριστό αιώνες, όταν ο ρωμαϊκός αετός, το ιερό σύμβολο των παντοδύναμων λεγεώνων της Αιώνιας Πόλης, προσαρμόστηκε στις ανάγκες του «κληρονόμου» της Ρώμης, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Ο δικέφαλος αετός, που ήταν το έμβλημα της αυτοκρατορικής δυναστείας των Παλαιολόγων, έγινε σύντομα και το σύμβολο της ανατολικής χριστιανοσύνης. Αποτέλεσε το εμβληματικό σύμβολο της «συμφωνίας» μεταξύ της Ορθόδοξης Εκκλησίας και της απόλυτης αυτοκρατορικής εξουσίας, και με την ιδιότητα του αυτή διαδόθηκε από την ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σε όλο το χριστιανικό κόσμο. Έτσι, ο βυζαντινός δικέφαλος αετός εμφανίστηκε στα εθνόσημα και τους θυρεούς της Σερβίας και του Μαυροβουνίου, έγινε το έμβλημα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους) και της Αρμενίας.

Ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο ἐδῶ.

Ὅταν οἱ Βούλγαροι ἑλλήνιζαν...

Ἡ Ἀνατολικὴ Χριστιανικὴ Ἐκκλησία καλεῖται Γραικικὴ ἀπὸ τοὺς Δυτικοὺς λόγῳ γλῶσσας, ἀλλὰ ἐκείνη τὴν ἔβλεπε ὡς ἀναπότρεπτο καὶ ἀναπόφευκτο κίνδυνο γιὰ τὴν κυριαρχία της. Ἐν ᾧ οἱ Δυτικοὶ χρησιμοποιοῦσαν τὰ Λατινικὰ ὡς γλῶσσα τοῦ Νέου Ἰσραήλ τῆς Ῥωμαϊκῆς Ἀυτοκρατορίας καὶ οἱ ἀλλόφωνοι Χριστιανοί, ὅπως οἱ γερμανόφωνοι Ῥωμαιοφράγκοι, τὰ δέχονταν μὲ χαρά, οἱ Ἀνατολικοὶ δυσανασχετοῦσαν μὲ τὴν γλῶσσα τῶν "Ἄλλων". Τὰ ἱερὰ βιβλία ἦταν γραμμένα στὴν γλῶσσα ποὺ μιλοῦσαν ὅλοι, ὅταν οἱ Ἄλλοι, οἱ Ἕλληνες, ἦταν πολιτισμικῶς κυρίαρχοι. Ἔκτοτε δὲν μποροῦσαν νὰ τὴν ξεφορτωθοῦν καὶ ἔπρεπε νὰ τὴν δεχθοῦν ὡς ἐκ τῶν πραγμάτων ἐπίσημη γλῶσσα, ἂν καὶ οἱ φορῆς τῆς ἐπίσημης βυζαντινῆς ἰδεολογίας θὰ προτιμοῦσαν τὴν Λατινικὴ ὡς μόνη ἐπίσημη. Ἀφοῦ τὰ Ἑλληνικὰ δὲν ξεριζώνονταν ἀπὸ τὴν Ἀνατολικὴ Ῥωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, δὲν ἔπρεπε τοὐλάχιστον νὰ χρησιμοποιοῦνται ἀπὸ ἄλλους λαούς. Λέγεται ἀπὸ τὸ χριστιανικὸ καθεστώς, ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία σεβάστηκε τὶς ἰδιαιτερότητες τῶν ἄλλων λαῶν, ἐν ᾧ πάντοτε ἀποδεικνύει τὸ ἀντίθετο. Γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὸν Χριστιανισμὸ γενικότερα οἱ πατρίδες εἶναι ψεύτικες ἀφ'οὗ ἀληθινὴ εἶναι μόνο μία, ἠ οὐράνια Ἰερουσαλήμ. Δὲν χρησιμοποιοῦσε τὰ Ἑλληνικὰ λόγῳ τοῦ ἐν ὑπνώσει ἐσωτερικοῦ της ἐχθροῦ καὶ τὰ Λατινικὰ λόγῳ τοῦ ἀνταγωνιστικοῦ δυτικοῦ ἀδελφοῦ. Οἱ τουρκόφωνοι ἐθνικοὶ Βούλγαροι ἐκσλαβίστηκαν γιὰ νὰ μείνουν χριστιανοί, μὲ ἐπίσημη Ἑλληνικὴ θὰ ἔμεναν ἐθνικοί.
Οἱ Βούλγαροι ὅσο ἦταν τεγκριστές, δηλαδὴ εἶχαν τὴν δική τους ἐθνικὴ θρῃσκεία, ἔγραφαν τὶς ἐπιγραφές τους στὰ Μεσαιωνικὰ Ἑλληνικά. Ἀπὸ τὸν Τερβέλη τὸ 710 μ.α.χ.χ. μέχρι καὶ τὸν ἐκχριστιανισμό τοῦ Μπόρις τὸ 864 μ.α.χ.χ, ὅπου γράφεται ἡ τελευταία ἐπιγραφὴ στὰ ἑλληνικά, τὰ ἑλληνικὰ δείχνουν νὰ εἶναι ἡ ἐπίσημη γλῶσσα τῶν Βουλγάρων ἢ ἡ γλῶσσα τῆς αὐλῆς τους. Ὅταν ὁ Μπόρις ἔγινε Μιχαήλ, δέχθηκε τοὺς Μεθόδιο καὶ Κύριλλο οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐκδιωχθεῖ ἀπὸ τὴν Μοραβία, ἀλλὰ εἶχαν ἤδη ἀναπτύξει τὸ σλαβικὸ τυπικὸ καὶ ἀλφάβητο γιὰ αὐτήν, ἐνῷ ὁ Πάπας καὶ οἱ Γερμανόφωνοι Φράγκοι ἐπέμεναν στὴν Λατινικὴ γλῶσσα. Ὅταν ὁ γυιὸς καὶ διάδοχος τοῦ Μπόρις-Μιχαήλ Βλαδίμηρος προσεπάθησε νὰ ἐπαναφέρῃ τὴν βουλγαρικὴ ἐθνικὴ θρῃσκεία, ὁ Μπόρις-Μιχαὴλ προχώρησε στὸν ἐκσλαβισμὸ τοῦ βασιλείου του, μεταφέροντας τὴν πρωτεύουσά του σὲ σλαβικὸ καὶ χριστιανικὸ θύλακα καὶ υἱοθετὼν τὰ δημιουργήματα τῶν Μεθοδίου καὶ Κυρίλλου.
Δὲν φοβόντουσαν βυζαντινὴ ἐπιῤῥοὴ ὁ Μπόρις-Μιχαὴλ καὶ οἱ σὺν αὐτῷ, οἱ προσήλυτοι στὸν Χριστιανισμὸ ἐγίνονταν Νέος Ἰσραήλ-Ῥωμαῖοι καὶ ὁ Μπόρις πῆρε τὸ ὄνομα τοῦ νονοῦ του, τοῦ βυζαντινοῦ αὐτοκράτορα. Οἱ ἐθνισμοὶ ἔπρεπε νὰ ἐξαφανισθοῦν ἀλλιῶς ὁ ἐκχριστιανισμὸς ἀποτύγχανε.

Γιὰ τὶς ἐπιγραφές ἐδῶ.

Ὅταν οἱ Βούλγαροι ἑλλήνιζαν...

Ἡ Ἀνατολικὴ Χριστιανικὴ Ἐκκλησία καλεῖται Γραικικὴ ἀπὸ τοὺς Δυτικοὺς λόγῳ γλῶσσας, ἀλλὰ ἐκείνη τὴν ἔβλεπε ὡς ἀναπότρεπτο καὶ ἀναπόφευκτο κίνδυνο γιὰ τὴν κυριαρχία της. Ἐν ᾧ οἱ Δυτικοὶ χρησιμοποιοῦσαν τὰ Λατινικὰ ὡς γλῶσσα τοῦ Νέου Ἰσραήλ τῆς Ῥωμαϊκῆς Ἀυτοκρατορίας καὶ οἱ ἀλλόφωνοι Χριστιανοί, ὅπως οἱ γερμανόφωνοι Ῥωμαιοφράγκοι, τὰ δέχονταν μὲ χαρά, οἱ Ἀνατολικοὶ δυσανασχετοῦσαν μὲ τὴν γλῶσσα τῶν "Ἄλλων". Τὰ ἱερὰ βιβλία ἦταν γραμμένα στὴν γλῶσσα ποὺ μιλοῦσαν ὅλοι, ὅταν οἱ Ἄλλοι, οἱ Ἕλληνες, ἦταν πολιτισμικῶς κυρίαρχοι. Ἔκτοτε δὲν μποροῦσαν νὰ τὴν ξεφορτωθοῦν καὶ ἔπρεπε νὰ τὴν δεχθοῦν ὡς ἐκ τῶν πραγμάτων ἐπίσημη γλῶσσα, ἂν καὶ οἱ φορῆς τῆς ἐπίσημης βυζαντινῆς ἰδεολογίας θὰ προτιμοῦσαν τὴν Λατινικὴ ὡς μόνη ἐπίσημη. Ἀφοῦ τὰ Ἑλληνικὰ δὲν ξεριζώνονταν ἀπὸ τὴν Ἀνατολικὴ Ῥωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, δὲν ἔπρεπε τοὐλάχιστον νὰ χρησιμοποιοῦνται ἀπὸ ἄλλους λαούς. Λέγεται ἀπὸ τὸ χριστιανικὸ καθεστώς, ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία σεβάστηκε τὶς ἰδιαιτερότητες τῶν ἄλλων λαῶν, ἐν ᾧ πάντοτε ἀποδεικνύει τὸ ἀντίθετο. Γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὸν Χριστιανισμὸ γενικότερα οἱ πατρίδες εἶναι ψεύτικες ἀφ'οὗ ἀληθινὴ εἶναι μόνο μία, ἠ οὐράνια Ἰερουσαλήμ. Δὲν χρησιμοποιοῦσε τὰ Ἑλληνικὰ λόγῳ τοῦ ἐν ὑπνώσει ἐσωτερικοῦ της ἐχθροῦ καὶ τὰ Λατινικὰ λόγῳ τοῦ ἀνταγωνιστικοῦ δυτικοῦ ἀδελφοῦ. Οἱ τουρκόφωνοι ἐθνικοὶ Βούλγαροι ἐκσλαβίστηκαν γιὰ νὰ μείνουν χριστιανοί, μὲ ἐπίσημη Ἑλληνικὴ θὰ ἔμεναν ἐθνικοί.
Οἱ Βούλγαροι ὅσο ἦταν τεγκριστές, δηλαδὴ εἶχαν τὴν δική τους ἐθνικὴ θρῃσκεία, ἔγραφαν τὶς ἐπιγραφές τους στὰ Μεσαιωνικὰ Ἑλληνικά. Ἀπὸ τὸν Τερβέλη τὸ 710 μ.α.χ.χ. μέχρι καὶ τὸν ἐκχριστιανισμό τοῦ Μπόρις τὸ 864 μ.α.χ.χ, ὅπου γράφεται ἡ τελευταία ἐπιγραφὴ στὰ ἑλληνικά, τὰ ἑλληνικὰ δείχνουν νὰ εἶναι ἡ ἐπίσημη γλῶσσα τῶν Βουλγάρων ἢ ἡ γλῶσσα τῆς αὐλῆς τους. Ὅταν ὁ Μπόρις ἔγινε Μιχαήλ, δέχθηκε τοὺς Μεθόδιο καὶ Κύριλλο οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐκδιωχθεῖ ἀπὸ τὴν Μοραβία, ἀλλὰ εἶχαν ἤδη ἀναπτύξει τὸ σλαβικὸ τυπικὸ καὶ ἀλφάβητο γιὰ αὐτήν, ἐνῷ ὁ Πάπας καὶ οἱ Γερμανόφωνοι Φράγκοι ἐπέμεναν στὴν Λατινικὴ γλῶσσα. Ὅταν ὁ γυιὸς καὶ διάδοχος τοῦ Μπόρις-Μιχαήλ Βλαδίμηρος προσεπάθησε νὰ ἐπαναφέρῃ τὴν βουλγαρικὴ ἐθνικὴ θρῃσκεία, ὁ Μπόρις-Μιχαὴλ προχώρησε στὸν ἐκσλαβισμὸ τοῦ βασιλείου του, μεταφέροντας τὴν πρωτεύουσά του σὲ σλαβικὸ καὶ χριστιανικὸ θύλακα καὶ υἱοθετὼν τὰ δημιουργήματα τῶν Μεθοδίου καὶ Κυρίλλου.
Δὲν φοβόντουσαν βυζαντινὴ ἐπιῤῥοὴ ὁ Μπόρις-Μιχαὴλ καὶ οἱ σὺν αὐτῷ, οἱ προσήλυτοι στὸν Χριστιανισμὸ ἐγίνονταν Νέος Ἰσραήλ-Ῥωμαῖοι καὶ ὁ Μπόρις πῆρε τὸ ὄνομα τοῦ νονοῦ του, τοῦ βυζαντινοῦ αὐτοκράτορα. Οἱ ἐθνισμοὶ ἔπρεπε νὰ ἐξαφανισθοῦν ἀλλιῶς ὁ ἐκχριστιανισμὸς ἀποτύγχανε.

Γιὰ τὶς ἐπιγραφές ἐδῶ.

Ἀποκαλύφθηκε ἡ πέμπτη φάλαγγα τοῦ Μοσκόβου καὶ τοῦ Σχολαρίου

Ἔνα τυχαῖο γεγονός ἔδειξε γιὰ ἄλλη μία φορὰ τὸ πρόσωπο τοῦ κτήνους. Πολιτικὸς κόμματος ἐπέλεξε διπλὸ ὄνομα γιὰ τὸ τέκνο του καὶ δὲν προεκάλεσε δυσφορία στοὺς λαφυραγωγοῦντες τὸ ὄνομα Ἑλλὰς καὶ Ἕλληνες τὸ ξένο σκέλος, ἀλλὰ τὸ ἑλληνικό. Ἡ μερίδα τῶν Ἐλληνοχριστιανῶν μέσῳ τοῦ διαδικτύου κατηγόρησε ἕτερο μέλος τοῦ ζεύγους γιὰ δωδεκαθεϊσμὸ κρυπτόμενο πίσω ἀπὸ μία φαινομενικὴ μόνον ἀθεΐα, σαφῶς ἀξιολογοῦσα τὴν Ἑλληνικὴ Θρησκεία ὡς κακούργημα μεγαλύτερο τῆς Ἀθεΐας. Ξεχύθηκαν οἱ συκοφάντες σχολιογράφοι καὶ δὲν ἄφησαν ἄρθρο ἀναφερόμενο, ὅπου νὰ μὴν ἔχυσαν τὸ δηλητήριό τους. Ἡ αἰτία τοῦ μίσους εἶναι ὅτι ἡ ὀνοματοδοσία δὲν γίνεται μὲ χριστιανικὴ τελετὴ σὲ συνδυασμὸ μὲ τὸ ἑλληνικὸ ὄνομα. Οἱ χριστιανικῶς ὀνοματοδοτημένοι ἑλληνικὰ ὀνόματα φέροντες δὲν ἔχουν τὸ ὄνομα τοῦ ἀντιστοίχου Ἕλληνος, ἀλλὰ κατὰ τοὺς Χριστιανοὺς κάποιου ἀγνώστου μαρτυρήσαντα τὴν χριστιανική του πίστι μ'αὐτὸ τὸ ὄνομα. Γιὰ κάθε ὄνομα τὸ ὁποίο ἀναφέρεται ἔστω καὶ μία φορὰ στὴν μακραίωνη ἱστορία τῆς Ἑλλάδος, ὑπάρχει κατὰ τοὺς Χριστιανοὺς ἕνας τοὐλάχιστον μ'αὐτὸ τὸ ὄνομα μάρτυρας τῆς πίστεώς τους. Ἀναλογικῶς ὅσο δημοφιλέστερο ἕνα ὄνομα ἐκείνη τὴν ἐποχή, τόσοι περισσότεροι καὶ οἱ ἀντίστοιχοι μάρτυρες. Γιὰ αὐτὸ καὶ διογκώνεται συνεχῶς ὁ ἀριθμὸς τῶν μαρτύρων καὶ τὸν ἔχουν φτάσει στὸ ἐξωπραγματικὸ ποσὸν τῶν δεκαπέντε ἐκατομμυρίων μὲ τάσεις πρὸς τὰ πάνω, γιὰ νὰ ἰσχύῃ ἠ στατιστικὴ καὶ νὰ ἰσχύουν καὶ οἱ ἀναλογίες. Κανένας χριστιανὸς δὲν φέρει τὸ ὄνομα τοῦ Ἀλεξάνδρου, τοῦ Λεωνίδου, τοῦ Σωκράτους, τοῦ Ἀριστοτέλους, τοῦ Ὀδυσσέως, τοῦ Ἀχιλλέως, ἀλλὰ κάποιων ἀγνώστων, οἱ ὀποῖοι δὲν ἄφησαν κανένα ἴχνος πιστοποιοῦν τὴν ὕπαρξί τους. Ἀντιθέτως οἱ Ἐθνικοὶ δὲν συμπεραίνουν ὅτι ἀντιστοίχως κάποιοι κρυπτοεθνικοὶ βρῆκαν τραγικὸ θάνατο ἀπὸ Βυζαντινούς, Λατίνους καὶ Φράγκους, ἐπειδὴ διετηροῦσαν ἢ προσεχώρησαν στὴν παραδοσιακὴ θρησκεία τους, ὁπότε κάποιος φέρων ξένο χριστιανικὸ ὄνομα τιμᾷ τὸν καθολικὸ ἢ προτεστάντη χριστιανὸ ἀνεξαρτήτως τῆς τελετῆς ὀνοματοδοσίας του. Κανεὶς δὲν κατηγόρησε τὸ ζεῦγος γιὰ κρυπτοκαθολικισμὸ ἢ κρυπτροτεσταντισμό, ἀλλὰ γιὰ κρυπτοδωδεκαθεϊσμό.

Αναβάθμιση σε Joomla 1.5

Η πολυαναμενόμενη αναβάθμση του 12830.gr, μόλις έκανε το πρώτο της βήμα. Το site, μεταφέρθηκε σε νεώτερη έκδοση του Joomla, του συστήματος που υποστηρίζει το 12830.gr. Μετά από πάνω από 5 χρόνια λειτουργίας του ιστοτόπου, ήταν μια μετάβαση η οποία κάθε άλλο παρά ομαλή ήταν. Ως αποτέλεσμα, προσωρινά, κάποιες από τις λειτουργίες του ιστοτόπου δεν είναι διαθέσιμες. Το πρώτο βήμα έγινε ωστόσο και σύντομα, οι παλιές λειτουργίες, όχι μόνο θα επανέλθουν, αλλά θα προστεθούν και νέες!

Καλή περιήγηση στο ανανεωμένο 12830.gr!

Συνέβη κάποτε, στη Σαλαμίνα

Ήτανε μέσα προς τέλη της 10ετίας του’80 όταν έφτασε στο νησί μια οικογένεια Γιαπωνέζων που έκανε τουρισμό. Μετά από αρκετή ταλαιπωρία καταφέρανε να βρούνε στο λιμάνι κάποιον άνθρωπο που μιλούσε την Αγγλική γλώσσα και αμέσως ζήτησαν πληροφορίες για τον τύμβο των Σαλαμινομάχων.

Ο άνθρωπος που μίλησε μαζί τους δεν κατάλαβε αμέσως τι ακριβώς θέλανε, ίσως γιατί οι τουρίστες του έλεγαν ότι στο νησί υπάρχει ένα μνημείο που είναι εξίσου σημαντικό όσο και Παρθενώνας, το οποίο θα ήθελαν πολύ να επισκεφτούνε.

Ίσως να μην γνώριζε καλά την Αγγλική, ή ίσως να αγνοούσε την ιστορική σημασία του τύμβου, αλλά την περισσότερη ώρα που μιλούσε μαζί τους προσπαθούσε να τους εξηγήσει πως ο Παρθενώνας δεν βρίσκεται στην Σαλαμίνα αλλά στο κέντρο των Αθηνών.

Όταν τελικά κατάλαβε τι ακριβώς θέλανε, προσπάθησε να βρει κάποιο ταξί το οποίο θα τους μετέφερε ως εκεί.

Μονάδες μέτρησης της Αρχαίας Ελλάδας

Μῆκος

1 σταθμός = 5 παρασάγγαι = 150 στάδια = 27,5 km
1 στάδιον = 6 πλέθρα = 100 ὄργυιαι = 400 πήχεις = 600 πόδες = 9600 δάκτυλοι = 178,6 m
1  πλέθρον = 16,6 ὄργυιαι = 66,6 πήχεις = 100 πόδες = 1600 δάκτυλοι = 29,6 m
1 ὄργυια = 4 πήχεις = 6 πόδες = 96 δάκτυλοι = 1,78 m
1 πήχυς = 1,5 ποὺς = 24 δάκτυλοι = 44,4 cm
1 πούς = 16 δάκτυλοι = 29,6 cm
1 δάκτυλος = 1,85 cm

Βεβαίως ἀπὸ περιοχὴ σὲ περιοχὴ διέφεραν τὰ μεγέθη π.χ.

Πούς

ὀλυμπιακός 32,05 cm
αἰγινήτικος 33,3 cm
σάμιος 35 cm
ἀθηναϊκός 29,57 cm

Σελίδες

Εγγραφή στο Άρθρα