Είστε εδώ

Ήταν ανεκτικοί οι βυζαντινοί αυτοκράτορες;

Category: 
Η ανεκτικότητα των βυζαντινών αυτοκρατόρων φαίνεται από το ότι υπήρχαν παγανιστές ώς και τον δέκατο αι. μ.Χ. ΑΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΝ κάποτε οι αρχαιολάτρες, ήταν ή όχι ανεκτικοί οι αυτοκράτορες; Αν ήταν ανεκτικοί γιατί τους κατηγορείτε; Αν δεν ήταν ανεκτικοί, πώς γίνεται, να υπήρχαν παγανιστές ώς τον 10 αι., με δεδομένο ότι η εξουσία ήταν παντοδύναμη και κανείς δε μπορούσε να της γλιτώσει;

Είναι απόλυτα λανθασμένη κι ανιστόρητη η αίσθηση, που υπάρχει σε πολύ κόσμο ότι οι Βυζαντινοί έπαιζαν...μόνοι τους μπάλλα στον Ελλαδικο χώρο! Μπορεί ο Ιουστινιανός να έκλεισε το 529 μαχχ την Ακαδημία και οι διωγμένοι λόγιοι να βρήκαν καταφύγιο στην Περσία (εξ ου και η σημαντικότατη συμβολή των Περσών στη διάσωση μέρους της Ελληνικής γραμματείας), όμως αυτό δεν ισχύει για τους απλούς Εθνικούς, οι οποίοι και δεν έφυγαν από τους τόπους τους. Δύο, λοιπόν, ζητήματα είναι ιδιαίτερα σημαντικά εδώ, προκειμένου να γίνει μία ουσιαστική εισαγωγή: Πρώτον, ότι τα εδάφη που αντιστοιχούν στην αρχαία Ελλάδα, είναι δευτερευούσης σημασίας από στρατηγική άποψη για τη Ρωμαική αυτοκρατορία. Οι κίνδυνοι εντοπίζονται αλλού. Kατά πρώτο στην Ανατολή και κατά δεύτερο λόγο στο βορρά, στις παραδουνάβιες επαρχίες.Δεύτερον, το ότι ο Ιουστινιανός, μπορεί να πέτυχε σημαντικές στρατιωτικές επιτυχίες, το κράτος ομως βρέθηκε αν όχι στα όρια της χρεωκοπίας, τουλάχιστον σε δεινή οικονομική θέση.

Με τους διαδόχους του Ιουστινιανού τα πράγματα πήγαν ακόμη χειρότερα. Κατά το 570 μαχχ οι κίνδυνοι στα ανατολικά σύνορα από τους Πέρσες αναζωπυρώθηκαν και πάλι. Αιτία, η άρνηση (που απέρρεε περισσότερο από την αδυναμία παρά τη διαφωνία) του Ιουστίνου του Β' να καταβάλει στον Πέρση ηγεμόνα τα καθορισμένα ετήσια τέλη προς τήρησιν της συνθήκης ειρήνης Βυζαντίου και κράτους των Σασσανιδών, που είχε επιτύχει ο Ιουστινιανός. Το αποτέλεσμα, ήταν να ξεσπάσει υπερεικοσαετής πόλεμος στα ανατολικά όρια του Βυζαντίου, που απέσπασε το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του Βυζαντινού στρατού εκεί...

Και, παρά τις καλές επιδόσεις των Βυζαντινών στον πόλεμο αυτό, συνέβει αυτό το οποίο απαντά με κατηγορηματικό τρόπο στο παραπάνω ερώτημα .

Tην ίδια λοιπόν περίοδο, που ο Βυζαντινός στρατός βρίσκεται σχεδόν ολόκληρος στο θέατρο επιχειρήσεων της ανατολής, ξεκινά η μαζική κάθοδος των Αβάρων και κατά κύριο λόγο των Σλάβων από το βορρά! Η εισβολή αυτή, εξ αιτίας της συγκυρίας, οδήγησε όχι απλά σε μία ταχεία διείσδυσή τους στο εσωτερικό της βυζαντινής αυτοκρατορίας, αλλά στην ουσιαστική κατάληψη εδαφών και τη δημιουργία κράτους! Η επικράτεια της Σλαβικής κατάκτησης έφτασε έως και την Κρήτη! Όπως σημειώνει χαρακτηριστικότατα ο εμπαθής μεν, πλην όμως αναντίρρητα γνώστης της Βυζαντινής ιστορίας G. Ostrogorsky, «Ολόκληρη η περιοχή των Βαλκανίων έγινε θέατρο σοβαρών φυλετικών ζυμώσεων, αφού μάλιστα συνεχιζόταν ακόμη η εισροή των Σλάβων.(Αναφέρεται στις πρώτες δεκαετίες του 7ου μαχχ αιώνα). Η χερσόνησος ολόκληρη, ως το νοτιώτερο άκρο της, γέμισε από Σλάβους.Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι εκσλαβίστηκε πλήρως και οριστικά ο Ελληνικός χώρος.  Όμως ακόμη και η Πελοπόννησος βρέθηκε κάτω από σλαβική κατοχή για περισσότερο από δύο αιώνες.» Κι όταν μάλιστα μερικές δεκαετίες αργότερα επέδραμαν και οι Βούλγαροι, οι οποίοι με την πάροδο του χρόνου αφομοιώθηκαν από τη μάζα των Σλάβων…. « Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας αναγκάστηκε να αναγνωρίσει και τυπικά τη νέα αυτή κατάσταση με τη σύναψη μιας επίσημης συνθήκης ειρήνης και υποχρεώθηκε μάλιστα να καταβάλει ετήσιες χορηγίες «επʼ αισχύνη Ρωμαίων» στο νεοσύστατο Βουλγαρικό κράτος. Έτσι ιδρύθηκε για πρώτη φορά πάνω σε παλαιό Βυζαντινό έδαφος ένα ανεξάρτητο κράτος , το οποίο το αναγνώριζε και το ίδιο το Βυζάντιο.Το γεγονός τούτο έχει ύψιστη σπουδαιότητα, αν και δεν πρέπει να υπερτιμηθεί η εδαφική απώλεια, που προκάλεσε στην αυτοκρατορία η βουλγαρική κατάκτηση, γιατί στην πραγματικότητα η περιοχή, που κατέλαβαν οι Βούλγαροι, είχε αποκοπεί από τη Βυζαντινή εξουσία από την εποχή της σλαβικής μετανάστευσης.»

Εδώ λοιπόν είναι το κλειδί. Οι Σλάβοι αναμίχθηκαν χωρίς πρόβλημα με τους ντόπιους Ελληνικούς πληθυσμούς σε ολόκληρη τη Βαλκανική χερσόνησο. Ανεξίκακοι από θρησκευτική άποψη (παγανιστές γαρ), δεδομένου ότι δεν είχαν εκχριστιανιστεί ακόμη, έζησαν αρμονικά με τους γηγενείς Εθνικούς της Πελοποννήσου, και το κυριότερο, απετέλεσαν ουσιαστικά την ασπίδα για το διωκόμενο Εθνικό πληθυσμό. Βυζαντινό βρωμοπόδαρο δεν τόλμησε επί 2,5 αιώνες να πατήσει τα τιμημένα χώματα της Πελοποννήσου ώστε να βλάψει τους εναπομείναντες Έλληνες. Έτσι και επιβίωσαν και μάλιστα ευδοκίμησαν οι τελευταίοι ηρωικοί Έλληνες της Λακωνικής γης, της Αρκαδίας της Ηλείας και όλων γενικά των περιοχών της Πελοποννήσου. ( Με τον κύριο όγκο, βέβαια, να εντοπίζεται στη Λακωνία.)

 Ώσπου, κάποια στιγμή, η Βυζαντινή αυτοκρατορία βρίσκεται στην ευμενή γιʼ αυτήν συγκυρία και στο τέλος πια του 9ου μαχχ αιώνα, να έχει επιλύσει τα προβλήματα, που είχε με επίδοξους εισβολείς και να μπορεί πλέον να επικεντρωθεί στο εσωτερικό της…Εδώ εντοπίζεται η αρχή του τέλους για τους τελευταίους Εθνικούς…Τη συνέχεια τη γνωρίζουμε όλοι με τον Αρμένη χασάπη το Νίκωνα τον μετανοείτε, να μην κουράζω με αιματηρές παραθέσεις…

Αυτή είναι λοιπόν η ιστορικά εμπεριστατωμένη εξήγηση της ύπαρξης Ελλήνων Εθνικών έως τις αρχές του 10ου μαχχ αιώνα. Ουδεμία ανεκτικότης, ουδείς οίκτος επιδείχθηκε ποτέ από τα βυζαντινά κτήνη…