Είστε εδώ

Δημιουργίες

«Μέμνησο των Αθηναίων» (απόσπασμα)

«Μιλτιάδης του
Κίμωνα, άρχοντας της Χερσονήσου, Αθηναίος»
ακούστηκε δυνατά η φωνή μέσα στο χώρο,
που όριζε το ύφασμα της μεγάλης σκηνής.

Η χλιδή και η πολυτέλεια, που υπήρχαν
μέσα, θα έκαναν και το πιο πλούσιο παλάτι
ή αρχοντικό της Ελλάδας, να ωχριά. Ο
ίδιος ο μέγας βασιλιάς Δαρείος έμενε
σε αυτή κατά τη διάρκεια της εκστρατείας
του. Χαλιά υφασμένα στη Λυδία, στην
Αίγυπτο και στην Περσία, ανεκτίμητης
αξίας και αισθητικής, σκέπαζαν το έδαφος.
Χρυσοί κρατήρες για κρασί, ασημένια
δοχεία νερού πάνω στα τραπέζια φανέρωναν
τα πλούτη του μονάρχη της ανατολής.
Άντρες ψηλοί ντυμένοι με όμορφες, έντονα
χρωματισμένες φορεσιές και έχοντας
επιβλητικό παράστημα, έδειχναν την ισχύ
που έλεγχε ο βασιλιάς όλου σχεδόν του
γνωστού κόσμου.

 

 

Γράμμα από τόν Εμπεδοκλή

Πώς γίνεται, να μας έφτασε ένα γράμμα από τον Εμπεδοκλή, τον παππού μας, που έζησε σχεδόν 2,500 χρόνια πριν από μας; Κι όμως. Η φωνή του Εμπεδοκλή, αλλά και τόσων άλλων προγόνων μας, αντηχεί ακόμα, από τη Σικελία ως τις ακτές της Ιωνίας. Και ναι, γίνεται, να σταματήσουμε λίγο, να πάψουμε να ακούμε την οχλαγωγία και να αφουγκραστούμε την ηχώ τους. Και τότε το γράμμα αυτό θα είναι απλώς η αρχή μιας αλληλογραφίας με τους σοφούς παππούδες μας. (Ι.Θ.)

Αναδημοσίευση από το artofwise.gr.


Αγαπητοί φίλοι,

είμαι καλά και το ίδιο εύχομαι για όλους εσάς.

   Το όνομά μου είναι Εμπεδοκλής και κατάγομαι από τον Ακράγαντα της Σικελίας. Έζησα στα τέλη του 5ου αι.π.Χ. Οι ρίζες μου βρίσκονται στην Αρχαία Ελληνική Ιωνία και πρόγονοί μου ήταν οι Ταλχίνες. Απόγονοι και συνεχιστές κι αυτοί των Αρχαίων Ορφικών Πρέσβεων, των περιπλανώμενων Ιερέων του Ορφέα.

   Οι Ταλχίνες ήταν μύστες του στοιχείου της φωτιάς και κατείχαν Ιερές τέχνες. Μία από αυτές ήταν η τέχνη της επεξεργασίας των μετάλλων. Οι πρόγονοί τους, οι Ορφικοί Ιερείς, ήταν αυτοί, που κατήλθαν στα βάθη του Κόσμου αυτού και έλαβαν από τον Αρχοντα του Κάτω Κόσμου χαρίσματα, που μεταλαμπάδευσαν στους απογόνους τους, τους Ταλχίνες. Χαρίσματα, όπως η γνώση και η σοφία της χρήσης της παντοδύναμης φωτιάς, που από στοιχείο φθοράς και καταστροφής -ρίξτε ένα κλαδί στη φωτιά και δείτε τι θ΄απογίνει- στα χέρια τους μετατράπηκε σε στοιχείο δημιουργίας.



Βολτίτσα στον χρόνο

Είπα, να κάνω μία βόλτα στο κέντρο της Αθήνας, αν και δεν το συνηθίζω. Η Αθήνα δεν έχει και πολλά να προσφέρει σε ησυχία και περιπάτους πλέον. Ξεκίνησα όμως. Είχαμε κανονίσει με μερικούς φίλους, να βρεθούμε στις στήλες του Ολυμπίου Διός.

Ο εκπρόσωπος του κλήρου απολογείται

Δημοσιογράφος: Αγαπητοί τηλεθεατές, σήμερα, έχουμε μαζί μας τον εκπρόσωπο τύπου της χριστιανικής εκκλησίας, που θα μας απαντήσει σε καυτά ερωτήματα που απασχόλησαν την κοινή γνώμη τις τελευταίες εβδομάδες. Καλησπέρα σας σεβασμιώτατε!

Γνώρισε το Δωδεκάθεο

Η παρακάτω εικόνα μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν αφισέτα. Κάνοντας "κλικ" προβάλεται σε πλήρη ανάλυση 800x600 pixels.

formula.jpg

Ένα ποίημα από πολύ μακριά

Αυτό το ποίημα το έγραψε μια νέα Αμερικανίδα, τυφλή
εκ γενετής, που τιμά τους Έλληνες Θεούς. Το στέλνει για δημοσίευση, σαν χαιρετισμό εκ μέρους της.



Από την Tiffany:



That We may Honour and Celebrate the Deathless Gods in all their Splendour and Glory...




A Poem of Healing




Khoros
: Sing, oh mousai,

a new song,

a story never told,

not from the glory days of old,

I ask not for talk of heroes dressed in splendid array,

of tall proud ships from far away,

I ask not of how it was when the empire was good and strong,

and men and women to the gods belonged.

But rather, I prey ye,

sing a song for modern folk,

who think the gods are but a joke,

of how we lost our way,

then finally I prey,

sing of how we may return,

so candles on altars once again may burn,

and glory shall return at last,

but start us off with the mistakes of the past.


Ας τιμούμε κι ας γιορτάζουμε τους Αθάνατους Θεούς, σε όλο τους το Μεγαλείο και τη Δόξα...





Ένα ποίημα για την ίαση



Χορός:
Τραγουδήστε, ω! Μούσες,

τραγούδι νέο,

μια ιστορία που κανείς δεν είπε,

όχι από τις παλιές, δοξασμένες μέρες,

δε σας ζητώ λόγους για ήρωες ζωσμένους με λαμπρά άρματα

για ψηλά, περήφανα καράβια που ήρθαν από μακριά,

δε σας ζητώ να μάθω για τότε που η χώρα ήταν καλή και κραταιά

κι άντρες και γυναίκες ήταν αφιερωμένοι στους θεούς.

Αλλά περισσότερο, σας παρακαλώ

να μου πείτε ένα τραγούδι για τους σύγχρονους ανθρώπους

που νομίζουν πως οι θεοί είναι παραμύθια

πώς χάσαμε το δρόμο μας

και μετά, παρακαλώ,

πείτε μου πώς θα επιστρέψουμε

ώστε τα κεριά ξανά να ανάψουν στους βωμούς

κι η δόξα επιτέλους να επιστρέψει,

αλλά αρχίστε με τα λάθη του παρελθόντος.


Εγγραφή στο Δημιουργίες