Είστε εδώ

Ένα ποίημα από πολύ μακριά

Αυτό το ποίημα το έγραψε μια νέα Αμερικανίδα, τυφλή
εκ γενετής, που τιμά τους Έλληνες Θεούς. Το στέλνει για δημοσίευση, σαν χαιρετισμό εκ μέρους της.

Από την Tiffany:

That We may Honour and Celebrate the Deathless Gods in all their Splendour and Glory...

A Poem of Healing

: Sing, oh mousai,

a new song,

a story never told,

not from the glory days of old,

I ask not for talk of heroes dressed in splendid array,

of tall proud ships from far away,

I ask not of how it was when the empire was good and strong,

and men and women to the gods belonged.

But rather, I prey ye,

sing a song for modern folk,

who think the gods are but a joke,

of how we lost our way,

then finally I prey,

sing of how we may return,

so candles on altars once again may burn,

and glory shall return at last,

but start us off with the mistakes of the past.

Ας τιμούμε κι ας γιορτάζουμε τους Αθάνατους Θεούς, σε όλο τους το Μεγαλείο και τη Δόξα...

Ένα ποίημα για την ίαση

Τραγουδήστε, ω! Μούσες,

τραγούδι νέο,

μια ιστορία που κανείς δεν είπε,

όχι από τις παλιές, δοξασμένες μέρες,

δε σας ζητώ λόγους για ήρωες ζωσμένους με λαμπρά άρματα

για ψηλά, περήφανα καράβια που ήρθαν από μακριά,

δε σας ζητώ να μάθω για τότε που η χώρα ήταν καλή και κραταιά

κι άντρες και γυναίκες ήταν αφιερωμένοι στους θεούς.

Αλλά περισσότερο, σας παρακαλώ

να μου πείτε ένα τραγούδι για τους σύγχρονους ανθρώπους

που νομίζουν πως οι θεοί είναι παραμύθια

πώς χάσαμε το δρόμο μας

και μετά, παρακαλώ,

πείτε μου πώς θα επιστρέψουμε

ώστε τα κεριά ξανά να ανάψουν στους βωμούς

κι η δόξα επιτέλους να επιστρέψει,

αλλά αρχίστε με τα λάθη του παρελθόντος.

Mousai: We shall reply for you have asked,

and though it be no easy task,

we'll tell you of that fateful day,

when man became god and went astray,

of how the Earth did quake with rage,

and machines and the tyrant of the new age.

Of how proud Zeus and Athena wept,

to see that mortals did forget,

and how in anger they tore from the world,

the goodness they possessed,

and how as each day unfurled,

the new rulers took over the land,

killing every woman, child, and man,

but softly, oh so softly was his cunning,

that no one could believe,

that this fine ruler, this king of heaven,

was only make believe.

And now we shall tell you who paid the price,

for man's obsession with cruelty and vice,

how every god and goddess alike,

mourned at the pitiful site,

for it was not enough that man alone,

destroyed that which he did not own,

but then he took the Earth itself,

and the precious metals he did melt,

killed the animals beautiful and fare,

a good mortal is often too rare.

Μούσες: Θα σου απαντήσουμε αφού μας το ζήτησες,

κι ας μην είναι εύκολο αυτό,

θα σου πούμε για τη μοιραία εκείνη μέρα

που ο άνθρωπος έγινε θεός και λοξοδρόμησε

πώς η Γη έτρεμε από το θυμό της

για τις μηχανές και τους τυρράνους της Νέας Εποχής.

Πώς ο περήφανος Ζευς κι Αθηνά έκλαψαν

όταν είδαν πως οι θνητοί ξεχάσανε

και πως με οργή πήραν πίσω από τον κόσμο

την καλωσύνη τους

και πώς καθώς μέρα με τη μέρα

οι νέοι ηγεμόνες κατέλαβαν τη γη

σκοτώνοντας κάθε γυναίκα, παιδί και άντρα,

αλλά πόσο, ω, πόσο μεγάλη ήταν η πονηριά του

που κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει

πως ο υπέροχος αυτός ηγεμόνας, ο βασιλιάς των ουρανών

δεν ήταν παρά ψέμμα.

Και τώρα θα σου πούμε ποιος πλήρωσε το τίμημα

της ανθρώπινης εμμονής με την ωμότητα και την κακία

πώς κάθε θεός και κάθε θεά

θρήνησαν για το θλιβερό αυτό θέαμα

διότι ο άνθρωπος όχι μόνο

κατέστρεψε αυτά που δεν του ανήκαν

μα μετά την ίδια τη Γη κυρίευσε

κι έλιωσε τα πολύτιμα μέταλλα

σκότωσε τα όμορφα ζώα.

Σπάνιοι πια οι δίκαιοι θνητοί.

But tell us more of those who are not,

the ones who have not forgot,

who worship as in the days of old,

it is them for whom this story is told.

Ah yes, the few and far between,

the ones who with battered eyes have seen,

the pain, the sorrow and all the grief,

and who looked upon it in disbelief.

These people are the fairest of,

what's left of goodness, hope, and love.

They lift their hands and pray aloud,

with fear for life they sacrifice,

and ask Athena to make them wise,

to how to build a better land,

with goodness where people understand.

With torn shirts and beaten limbs,

the hymns of Orpheus they begin,

to sing as though there very life,

depended on their strength and will to survive.

And with equal force and anger mounting,

the evil ones in numbers uncounting,

beat them back,

the temples burn,

spit on the Earth and all the gods they spurn.

Then Zeus, with a mighty crash,

throws his fiery thunder bolt at their pollution and trash.

And Poseidon and his son Triton,

move waters as did the long-ago tightens.

Χορός: Μα πείτε μας κι άλλα για τους άλλους,

εκείνους που δεν ξέχασαν

που λατρεύουν όπως τις παλιές μέρες

για κείνους είναι που λέτε την ιστορία αυτή.

Μούσες: Ω, ναι, οι λίγοι κι ανάριοι,

αυτοί που με συντριβή είδαν μπροστά στα μάτια τους

τον πόνο, τη θλίψη και τη δυστυχία

και πάλι δεν μπορούσαν να το πιστέψουν.

Αυτοί είναι οι πιο δίκαιοι

κι ό,τι απέμεινε απ' την καλωσύνη, την ελπίδα, την αγάπη.

Σηκώνουν τα χέρια τους ψηλά και προσεύχονται δυνατά,

με σέβας στη ζωή που θυσιάζουν

και ζητούν από την Αθηνά, Σοφία να τους δώσει

ν' αρχίζουν να χτίζουν μια καλύτερη χώρα,

με καλωσύνη, όπου οι άνθρωποι θα καταλαβαίνουν.

Με σκισμένα τα ρούχα τους και χτυπημένα τα μέλη τους,

του Ορφέα τους ύμνους αρχινούν

να τραγουδούν, ωσαν η ζωή η ίδια

να κρέμεται από το κουράγιο τους και τη θέλησή τους να ζήσουν.

Μα με την ίδια δύναμη και πιο μεγάλη οργή,

οι ασεβείς, αμέτρητοι σε αριθμό,

τους χτυπούν και πάλι,

καίν τους ναούς

φτύνουν τη Γη και τους Θεούς αποστρέφονται.

Τότε ο Ζευς, εξαπολύει τον πύρινο κεραυνό του στο μίασμα και τα σκουπίδια τους

Κι ο Ποσειδών με το γιο του Τρίτωνα,

κινούν τα νερά όπως έκαναν και παλιότερα

But what of the people who are all fools,

who've lost the sacred and cherished rules,

who laugh at life and more at death,

who have no care for another's breath?

They sit and stare at what the gods have made,

then apply sunscreen for a bit of shade.

More wood they bring more coal they mine,

more than was used in ancient times.

They care for luxury but no honour do they find,

for all of them have been made blind,

by foolish assertions and the power they have gained,

for they are the new gods,

or so they claim.

Can anything be done to stop,

this waste of humanity,

to restore to us some manner of dignity?

And do the gods hate us for what we've become,

a race of nothing but soot and scum?

Have courage for even the gods have said,

not all of your faith in us is dead,

and those who dare to lead the way,

will find that finally one day,

the Earth will be beautiful and the temples will stand,

and man and god will again walk hand in hand,

and honour and respect will be restored.

Of this you may be reassured.

Χορός: Αλλά τι θα γίνει με όσους είναι ανόητοι

που έχασαν τους ιερούς και λατρεμένους κανόνες

που περιγελούν τη ζωή και πιότερο το θάνατο

και που δεν ενδιαφέροναι για την ανάσα του άλλου;

Μούσες: Κάθονται και θαυμάζουν το έργο των θεών,

μετά βάζουν λίγο αντηλιακό και κάθονται στη σκιά

Φέρνουν περισσότερο ξύλο, σκάβουν περισσότερο κάρβουνο

περισσότερο από όσο στους αρχαίους καιρούς.

Νοιάζονται μόνο για την πολυτέλεια και ζουν χωρίς Τιμή,

διότι όλοι τους κατέστησαν τυφλοί

από ανόητες βεβαιότητες και την εξουσία που κέρδισαν

διότι αυτοί είναι οι νέοι θεοί,

ή έτσι λένε αυτοί τουλάχιστον.

Χορός: Μπορεί να γίνει κάτι να σταματήσει

αυτή η σπατάλη της ανθρωπότητας

να ξανακερδίσουμε κάποια αξιοπρέπεια;

Και μήπως οι θεοί μας μισούν γι' αυτό που γίναμε

τίποτα παρά μια θολή γενιά αποβρασμάτων;

Μούσες: Έχετε υπομονή, καθώς ακόμα κι οι θεοί είπαν,

δεν εξαντλήθηκε η πίστη μας σε σας

κι όσοι τολμάτε ν' ανοίξετε το δρόμο

θα δείτε πως τελικά μια μέρα

η Γη θα είναι όμορφη κι οι ναοί θα στέκουν

και άνθρωποι και θεοί και πάλι θα περπατήσουν χέρι με χέρι

κι η Τιμή κι ο Σεβασμός θα έχουν επιστρέψει.

Γι' αυτό μπορείτε να είστε βέβαιοι.

So then we say to you oh beautiful mouses,

we will take your advice and learn how to use it.

Then all in good haste and all in good time,

for all of your toil you shall find,

a reward of the highest magnitude.

Khoros: We thank you and leave with solemn gratitude.

And so on that day hope re-entered the world,

and with each passing moment with each leaf unfurled,

we'll sing the story of how it will be,

when the gods and all humanity,

will live once again as in the days of old,

a new story, yes,

but I'm glad it was told.

Χορός: Τότε λοιπόν σας απαντάμε, όμορφες Μούσες

θα ακούσουμε τη συμβουλή σας και θα την κάνουμε πράξη.

Μούσες: Οπότε με μέτρο η βιασύνη και όλα στο σωστό χρόνο

διότι για το μεγάλο σας μόχθο θα βρείτε

την μεγαλύτερη και σπουδαιότερη ανταμοιβή

Χορός: Σας ευχαριστούμε και φεύγουμε με ευσέβεια κι ευγνωμοσύνη.

Κι έτσι, τη μέρα εκείνη, η ελπίδα γύρισε στον κόσμο

και με κάθε λεπτό που περνά, κάθε φύλλο που ανοίγει

θα τραγουδούμε την ιστορία όπως θα είναι

όταν οι θεοί κι η ανθρωπότητα

θα ζουν για μια ακόμα φορά όπως παλιά

μια νέα ιστορία, ναι,

αλλά χαίρομαι που ειπώθηκε.

(μετάφραση - βιαστική, είναι αλήθεια - Ι.Θ.)