Είστε εδώ

Προτάσεις Άρθρων

Οι Αμαζόνες ξεσαλώνουν τώρα

Του Περικλή Κοροβέση από την Εφημεριδα των Συντακτών

Αυτά που ξέραμε για τις Αμαζόνες τα οφείλουμε στον Ηρόδοτο, που είχε ταξιδέψει στις παρυφές της Σκυθίας, μιας αχανούς στέπας με απροσδιόριστα σύνορα, βορειοανατολικά της Μαύρης Θάλασσας. Εκεί άκουσε για τον θρύλο των αήττητων γυναικών-πολεμιστριών, που αγνοούσαν οποιαδήποτε γυναικεία δουλειά αλλά ήξεραν τα πάντα για τον πόλεμο.

Τί συμβολίζει ὁ μῦθος τῆς συναντήσεως "Ἐλλήνων" μὲ τὸν Ἰησοῦ;

Εγώ όμως λέω πάντα ότι η σκέψη του Ιησού μαρτυρούσε μια συνάντηση, μια σύνθεση του ιουδαϊσμού και του στωικισμού. Ηταν βαθιά ριζωμένη στην ιουδαϊκή παράδοση, την οποία γνώριζε πολύ καλά, αφού ανήκε στο περιβάλλον των μορφωμένων φαρισαίων. Γνώριζε όμως οπωσδήποτε και τη στωική σκέψη. Αφού αναδύθηκε περί το 300 π.Χ., αυτή είχε γίνει στην εποχή του η πιο διαδεδομένη φιλοσοφία, ήταν παρούσα σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και ασκούσε σημαντική πνευματική επιρροή στην Ιουδαία. Επειδή οι Εβραίοι γοητεύονταν τότε από την ελληνική σκέψη, μάθαιναν αυτή τη γλώσσα, σύχναζαν σε φιλοσοφικές σχολές.

Ἡ συνέντευξις εἶναι ὁλόκληρη ἐδῶ.

Τὸ επεισόδιο της 5ης Κυριακής της Τεσσαρακοστής αφορά στην επίσκεψη των Ελλήνων, που θέλουν να δουν τον Ιησού, αμέσως μετά την ενθουσιώδη υποδοχή της οποίας έτυχε στην Ιερουσαλήμ, όπου ακόμα και οι εχθροί του διαπίστωσαν ότι όλος ο κόσμος έτρεξε πίσω του. Μπορούμε υποθέσουμε ότι ο συγκεκριμένος πληθυσμός ήταν ελληνόφωνες Εβραίοι της διασποράς οι οποίοι είχαν έρθει το Πάσχα για να προσκυνήσουν στην Ιερουσαλήμ, άκουσαν για τον Ιησού Χριστό και τα έργα του κι ήθελαν να τον γνωρίσουν από κοντά. Ή ακόμα μπορούμε να υποθέσουμε ότι ήταν Έλληνες, φοβούμενοι τον Κύριο, όπως έλεγαν οι Ιουδαίοι. Με αυτόν τον όρο προσδιόριζαν τους μη Εβραίους που ενδιαφέρονταν με ανοιχτή καρδιά για τη θρησκεία τους και φοβούνταν τον Κύριο. Άκουσαν ότι ο Ιησούς είναι ένας προφήτης και ήθελαν να τον γνωρίσουν. Μια τρίτη εκδοχή τους θέλει να είναι ειδωλολάτρες.

Ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο ἐδῶ.

Σημ. Ἀναρτ.: Βεβαίως ἡ ὑποδοχὴ δὲν ἔχει καταγραφεῖ πουθενά, πρόκειται γιὰ μυθολογικὸ γεγονός. Μὲ τὸν Κωνσταντῖνο ὅμως σταματᾷ ὁ ἐξελληνισμὸς τῶν Ἰουδαίων καὶ τῶν ἄλλων λαῶν καὶ ἀρχίζει ὁ ἐξιουδαϊσμὸς τοῦ κόσμου μέσῳ τοῦ χριστιανισμοῦ. Ὁ ῥαββινικὸς ἰουδαϊσμὸς ἐπέζησε οὐσιαστικὰ στὴν Βαβυλώνα μακρυὰ ἀπὸ τὴν Ῥωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία.

Πληροφορίες, ἄρθρα καὶ βιβλίο γιὰ τὸν Ἐξελληνισμὸ τῆς Ἰουδαίας ἐδῶ.

Έζησε πράγματι ανάμεσά μας ένας άντρας που αποκαλούνταν Ιησούς από τη Ναζαρέτ;

Αναζητώντας αποδείξεις έξω από τα Πατερικά Κείμενα

Η συζήτηση για την ιστορικότητα του Ιησού ως υπαρκτού προσώπου έχει αποκτήσει κεντρική πια θέση στις βιβλικές σπουδές και δεν πρέπει να συγχέεται με τον θεϊκό Χριστό των πιστών, τον Ιησού-θεάνθρωπο της χριστιανοσύνης δηλαδή.

Οι κοσμικοί μελετητές της ύπαρξης του Χριστού έχουν χωριστεί σε διάφορα στρατόπεδα και οι θεωρίες δίνουν και παίρνουν: από τον Ιησού τον σοφό μάγο και τον αποκαλυπτικό προφήτη μέχρι και τον Ιησού τον επαναστάτη, πολλά και διαφορετικά έχουν υποστηριχθεί κατά καιρούς για το ποιος ήταν ο μυστηριώδης άντρας από τη Ναζαρέτ.

Οι ακαδημαϊκές αυτές απόψεις δέχονται ωστόσο εκ προοιμίου την ύπαρξη του Χριστού, την ίδια στιγμή που μεγάλη μερίδα ακαδημαϊκών ερευνητών απορρίπτει με σφοδρότητα την πιθανότητα να έζησε ο Ιησούς, θεωρώντας ότι η όλη συζήτηση προκαλεί «ακαδημαϊκή αμηχανία».

Κι αυτό γιατί το πρόβλημα που συναντάμε όταν προσπαθούμε να μάθουμε περισσότερα για τον ιστορικό Ιησού είναι η πρόδηλη έλλειψη σύγχρονων πηγών. Οι παλιότερες αναφορές κάνουν ξεκάθαρα λόγο για τον μυθιστορηματικό Χριστό της Πίστης, αυτόν που περπατούσε στο νερό δηλαδή, κάτι που δεν μπορεί να δεχτεί η κοσμική ακαδημαϊκή κοινότητα.

Ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο ἐδῶ.

Σημ. Ἀναρτ.: Τὸ ἄρθρο περιέχει ὄλο τὸν προβληματισμὸ περὶ τῆς ἱστορικότητος τοῦ Ἰησοῦ. Βεβαίως δὲν εἶναι μόνο τὰ γράπτα τοῦ Ἰωσήπου πλαστογραφημένα. Γενικὰ οἱ Ἐθνικοὶ ἀγνοοῦν τοὺς Χριστιανοὺς μέχρι περίπου τὸ 250 μ.α.χ.χ. Ὁ Κέλσος εἶναι ὁ πρῶτος ἀσχολούμενος μὲ τὸν χριστιανισμό, ἀλλὰ σαφῶς δὲν εἶναι ὀ ἐπικούρειος φίλος τοῦ Λουκιανοῦ Σαμοσατέως, ἀλλὰ κάποιος σύγχρονος τοῦ Ὠριγένους. Σαφῶς καὶ δὲν περίμεναν ἑξῆντα μὲ ὀγδόντα χρόνια οἱ χριστιανοὶ γιὰ νὰ ἀπαντήσουν. Ἐπίσης δὲν ἦταν στὸ τρόπο σκέψεως τῶν Ἐθνικῶν νὰ ἐρευνοῦν γιὰ τὴν ἱστορικότητα τῶν παραδόσεων ἄλλων λαῶν. Γιὰ τοὺς Ἐθνικοὺς οἱ Χριστιανοί, οἱ Ῥαββινικοὶ καὶ ἴσως οἱ Γνωστικοὶ ἦταν κάποιοι Ἰουδαῖοι ἢ κάποιοι Ἰουδαΐζοντες. Ῥωτοῦσαν τοὺς ἄλλους γιὰ τὶς παραδόσεις τους, τὶς κατέγραφαν καὶ ἴσως τὶς σχολίαζαν, ἀλλὰ ἡ ἀρχαιολογία εἶναι προϊὸν τῶν βιβλικῶν σπουδῶν. Κανένας δὲν πήγαινε στὴν Ἀθήνα, στὴν Σπάρτη ἢ στὴν Ῥώμη νὰ κάνει ἀρχαιολογικὲς ἔρευνες γιὰ νὰ βρῇ τὸν Θησέα, τὸν Λυκοῦργο, τὸν Ῥωμύλο· γενικὰ στοὺς μύθους ὑπάρχει μία ἐναλλαγὴ ἡρώων καὶ κατωτέρων θεοτήτων, δὲν κινοῦνται ὅλα αὐστηρὰ στὸν ὑλικὸ κόσμο. 250, 300, καὶ 400 χρόνια μετὰ δὲν γινόταν νὰ ξέρουν γιὰ τὸν Ἰησοῦ καὶ ὁ Χριστιανισμὸς εἶχε μέχρι τὸν Κωνσταντῖνο σχετικὰ λίγους ὀπαδούς, λιγότερο ἀπὸ τὸ 5% τοῦ πληθυσμοῦ τῆς αὐτοκρατορίας· δὲν τοὺς φαινόταν τόσο σπουδαῖος, ὅσο φαίνεται σήμερα λόγῳ τῆς ἐξαπλώσεως τοῦ χριστιανισμοῦ. Κάποιος ἀρχηγός ἰουδαϊκῆς σέκτας ἦταν, τοὺς ἔφτανε νὰ ἀποδείξουν ὅτι δὲν ἦταν θεός. Μετὰ τὸν Κωνσταντῖνο βέβαια, ὅποιος γινόταν χριστιανὸς κέρδιζε χρῆμα, δόξα καὶ τιμὲς καὶ ἐθνικοὶ ἔμεναν ὅσοι ἦταν ἀπαραίτητοι γιὰ τὴν λειτουργία τοῦ κράτους, ὁπότε τὰ λόγια ἦταν περιττά.

Ὀ φαιὸς καὶ ὁ ἐρυθρὸς φασισμὸς μπορεῖ νὰ ἡττήθηκαν, ἀλλὰ χυδαῖοι ὑπάρχουν πάντα!

Τέτοιες τακτικὲς ὁλοκληρωτικῶν καθεστώτων χρησιμοποιοῦν καὶ διάφοροι φανατικοὶ ἢ καὶ ἁπλῶς προβληματικοὶ τοῦ περιγύρου μας. Δυστυχῶς, πολλοὶ παίρνουν μόνοι τους τὴν πρωτοβουλία καὶ δροῦν παρομοίως γιὰ νὰ αἰσθανθοῦν σπουδαῖοι.

https://www.youtube.com/watch?v=_PARDb11CKo

http://ermionh.blogspot.co.uk/2014/11/blog-post_15.html

http://ermionh.blogspot.co.uk/2014/11/zersetzung.html

Ο αετός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας

Ας τα βάλουμε όλα σε μια χρονολογική σειρά. Αρχικά, ο δικέφαλος αετός εμφανίζεται στα εμβλήματα του αρχαίου μεγάλου βασιλείου των Χετταίων, που καταλάμβανε ένα μεγάλο μέρος της σύγχρονης ασιατικής Τουρκίας μεταξύ του 17ου και του 12ου αιώνα π.Χ. Η ιστορία και ο εξευγενισμός του πανάρχαιου συμβόλου συνεχίζεται στους πρώτους μετά Χριστό αιώνες, όταν ο ρωμαϊκός αετός, το ιερό σύμβολο των παντοδύναμων λεγεώνων της Αιώνιας Πόλης, προσαρμόστηκε στις ανάγκες του «κληρονόμου» της Ρώμης, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Ο δικέφαλος αετός, που ήταν το έμβλημα της αυτοκρατορικής δυναστείας των Παλαιολόγων, έγινε σύντομα και το σύμβολο της ανατολικής χριστιανοσύνης. Αποτέλεσε το εμβληματικό σύμβολο της «συμφωνίας» μεταξύ της Ορθόδοξης Εκκλησίας και της απόλυτης αυτοκρατορικής εξουσίας, και με την ιδιότητα του αυτή διαδόθηκε από την ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σε όλο το χριστιανικό κόσμο. Έτσι, ο βυζαντινός δικέφαλος αετός εμφανίστηκε στα εθνόσημα και τους θυρεούς της Σερβίας και του Μαυροβουνίου, έγινε το έμβλημα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους) και της Αρμενίας.

Ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο ἐδῶ.

Η σχέση μας με τη Μυθολογία

Ένα πολύ όμορφο άρθρο για τη σχέση μας με τη μυθολογία, υπογράφει η
Αμάντα Μιχαλοπούλου στην Καθημερινή. Περιοριζόμαστε μόνο στην αντιγραφή
της εισαγωγικής παραγράφου:



Eίμαι η Hρακλίσα!» ούρλιαζε το τετράχρονο κορίτσι και χωρίς την
παρέμβαση της μαμάς του μάλλον δεν θα είχαμε καταλάβει. H μικρή έπαιζε
τον θηλυκό Hρακλή, ήθελε να φοβίσει τα παιδιά του νηπιαγωγείου, να
δαμάσει το ξένο περιβάλλον και μαζί τους φόβους της. Παρ’ ότι
πιθανολογούσαμε ότι έχει μάθει τα κατορθώματα του αρχαίου μυθικού ήρωα
μέσω Nτίσνεϊ, ήταν ξεκάθαρο ότι ο μύθος δούλευε μέσα της, ξεδίπλωνε ένα
ολόκληρο πρόγραμμα δράσης. Σαν ένα είδος αρχαίας ψυχολογίας οδηγούσε το
κοριτσάκι, που μας φαινόταν συνήθως λιγομίλητο και δειλό, σε μια
εκδραμάτιση πολύ βασικών επιθυμιών. H «Hρακλίσα» ήξερε ήδη κάτι που
εμείς έχουμε ξεχάσει από τότε που εγκαταλείφθηκε ο Mύθος για χάρη του
Λόγου: ότι η μυθολογία είναι ένας οδηγός ζωής τον οποίο προσαρμόζουμε
στη δική μας κατάσταση, στη δική μας αμφιβολία, στους δικούς μας φόβους.



Καθημερινή: Αντηχήσεις - Σχολική ανάμνηση.

Φυσικοί χώροι κι Ελληνική λατρεία

Μια πολύ όμορφη μελέτη, από τον Κ. Καλογερόπουλο (MA in Anthropology) η
οποία διαφωτίζει τον τρόπο με τον οποίο οι Έλληνες βιώναν τη θεία
παρουσία στους ιερούς τόπους, και στους φυσικούς τρόπους λατρείας
γενικότερα. Ο συγγραφέας, εξάγει τα συμπεράσματά του μετά από
προσεκτικές ματιές στα πρωτότυπα κείμενα. Η τεκμηρίωση είναι πλούσια.



Σύνδεσμος:

Φυσικά τοπία και συναντήσεις με τους θεούς στην αρχαία Ελλάδα (ιστότοπος Archive.gr)

Ιερατεία στην Αρχαία Ελλάδα;

Υπήρχε ιερατείο στην αρχαία Ελλάδα με την έννοια που το γνωρίζαμε
σήμερα; Ποια δικαιώματα και ποιες υποχρεώσεις είχε το ιερατικό αξίωμα;
Αυτά τα ερωτήματα, απαντάει σε ένα σύντομο και περιεκτικό άρθρο, ο
καθηγητής κλασικής αρχαιολογίας Πέτρος Θέμελης.



Σύνδεσμος:

Όταν το παγκάρι ονομαζόταν Θησαυρός (Εφημερίδα "Τα Νέα")

Εγγραφή στο Προτάσεις Άρθρων